Du

Kanskje er du ikkje vaksen før du innser at ingen eigentleg blir borte?

Eg hugsar at denne tanken slo meg ein tidleg kveld i slutten av mai, på ein liten engelsk veg omgitt av små murhus og eit grønt jorde – at det er slik det må sjå ut der livet, eller kjærleiken, eller ungdommen, eller kva det no var som herja slik i meg, tek slutt: ein slags fridom i alle ting, ein fridom som legg seg, ein fridom som blir ein del av deg.

Der og då slo det meg som noko forferdeleg. Eg var redd for å gi opp, hadde ei kjensle av at eg heldt noko i hendene mine som kom til å forsvinne om eg ikkje heldt godt nok fast. Og sidan gløymde eg det biletet ei stund, medan eg gjorde det eg kunne for å klamre meg fast til det eg ikkje ville miste.

No er eg komen tilbake hit, til denne fridommen. Og no skjønar eg det eg kanskje ikkje skjønte før: alt dette eg gjekk og bar på, alle desse eg kjende, var glad i, elska, er ein del av meg no, anten eg vil det eller ei. Du kan ikkje lukke deg for livet. Folk kjem og folk forsvinn, og av og til kjem dei tilbake. Det kan du ikkje gjere noko med. Du kan ha det vondt, eller vere lei deg, men du kan ikkje vere bitter og sint.

Eg vil ikkje lese dette diktet som om det handlar om å lukke seg og sjå tilbake på det som har skjedd i sinne. Eg les det slik: ingen blir borte – og det kan vere vanskeleg å leve med, men samstundes er det kanskje noko av det som gjer det mogleg å leve i det heile. Kven er du om du ikkje er den du var? Og kven er du om du ikkje kan endre deg, flytte deg litt, stå ein annan stad litt og kjenne at vinden blæs i ei anna retning? Og korleis kan det skje om det ikkje av og til gjer vondt som faen?

 

YOU

 

Of the women I have never known

I always name you first

say that I see you more clearly than the sun

and further from me than the light reaches

 

You have mortal, but eternal eyes

and know it better than I see

hear your voice better than I

who hoarsely have to whisper your words first

 

You resemble me more than a sister

and you are helplessly with me, unable to come

Even when I make love, you do not stray from my side

Even when I die you will not have me

 

You’re light at day

and sorrow at night

Your hair billows in the wind

and you’re snow

when it snows

 

When I call, you never come

But when I turn away, you’re there

 

Of the women I have never known

you’re the closest to my death

and the furthest from my life

and I always name you first

to betray you

 

– GJ

---